Дода латифалар

Бир бола лўли қиз билан бир бирларини севишаркан. Бола қизга:
— Санга уйланаман, деса
— Онамдан сўранг, нима десалар, шу. Олой бозорига борсангиз, ўша ерда тиланчилик қиладилар, дебди.
Бола бориб, қизни онасига:
— Қизингизга уйланмоқчиман, деса
Онаси:
— Фақат битта шартим бор, дебди. Ўрнимда 3 кун тиланчилик қиласан.
Бола рози бўлибди. Орадан 3 кун, 5 кун, ҳатто 10 кун ўтса ҳамки бола қизникига бормабди.
Охири қизнинг онаси келиб:
— Синовимдан ўтдинг. Қизим саники, деса
Бола:
— Қизингам, санам керак эмассан. Йўқолларинг! Жойни ҳеч кимга бермайман, дебди.

Бир киши дўконга келиб:
— Нон борми?
— Йўқ.
— Чой борми?
— Йўқ.
— Шакарчи?
— Йўқ.
— Дўконларингда ҳеч нима йўқ бўлса, нега ёпиб қўймайсизлар?
— Ёпишга калит ҳам йўқ...

Бир студент йигит автобусдан тушиш пайтида, ҳайдовчига қараб, амаки мени пулим йўқ эди, - деса
Ҳайдовчи йигитни орқасига қараб бир тепиб тушуриб юборибди.
Бола ҳайдовчига қараб:
— Амаки яна бир тепинг, - дебди
Ҳайдовчи яна бир тепибди.
Бола автобус ичига қараб:
— Гули сангаям тўладим тушавер, - дермиш

— Яхши йигит, сизга саволни 2 марта қайтардим. Яна қайтараман! Сиз саволга «Ҳа» ёки «йўқ», - деб жавоб беринг!
— Залдаги одамлар сизни жавобингизни кутавериб чарчаб кетишди ахир!
— Дўстимга қўнғироқ қилсам бўладими?
— Бу сизга «Ким миллионер бўлишни хоҳлайди» ўйини эмас йигит, бу ер "Никоҳ уйи"!

Бир ГАИ ходими менга қоидани бузганим расмини жўнатибди. Мен ҳам унга "жарима" тўлаганим ҳақдаги видеони жўнатдим. ГАИ шокда.

— Ассалому алайкум доктор. Сизга кўзимдан шикоят қилиб келдим! Охирги пайтда жудаям қийналиб кетдим. Ошхонага кираман деб, молхонага кириб кетаяпман. Уйимга кираман деб, қўшнимникига кириб кетяпман. Яхшилаб даволамасангиз бўмиди!!!
— Сизни тезда даволамаса бўлмас экан. Ахир бу ер БАНК-ку...

Бир ўғрининг қармоғига олтин балиқ илинибди. Лекин у нима қилишини билмасдан балиқни у ёғига ағдарибди, бу ёғига ағдарибди.
— Тила тилагингни, - дебди, ниҳоят, олтин балиқ тилга кириб.
— Бу нима деганинг, - дебди тушунмасдан ўғри.
— Сенга қанақа тушунтирсам экан, кеча бир одам мени ушлаб олган эди. У мендан юз миллион сўм муҳайё қилишимни сўради. Мен уни бир зумда бажо келтирдим. Сенга нима қилай?
— Ўша одамнинг уй манзилини бер.

— Ада, қорним очди.
— Ойинга Telegram'da ёз, келиб овқатлантириб кетади.

Пошшо бир куни зиёфатда ўтириб Афанди билан ҳазиллашди:
— Мулла Насриддин, қаерга борсангиз эшагингиздан ажралмайсиз, доим у билан биргасиз, а?
— Тақсир, эшагимдан ажралсам, мана бундай зиёфатлардан ҳам маҳрум бўлиб қоламан-да,— жавоб берди Афанди.

Шер чуқурга йиқилиб тушиб, ундан чиқа олмаяпти.
Дарахтда эса, маймун сакраб:
— Ажаб бўлибди, баттар бўлгин. Э, лаънати мушук. Энди сени чангалингдан тумор, тишларингдан эса сувенир ясаб, пўстингни эса бўйра қилишади..., - деб масхара қилаётган экан, бирдан сакраётган шохи синиб, маймун шерни олдига йиқилиб тушибди:
— Подшохим, ҳатто ишонмайсиз ҳам, сиздан кечирим сўраш учун олдингизга тушдим...