Дода латифалар

Бир савдогар шаҳардан мол олиб, бошқа шаҳарга элтиб, сотиб юрарди. Кунларнинг бирида молларини сотиб бўлди-да, пулини этик қўнжига тиқиб, ўз шаҳрига жўнади. Бундан ўғрилар хабардор бўлиб, унинг пайига тушдилар. Савдогар поездга чиқувди, улар ҳам кетидан чиқишди. Кеч киргач, савдогар бепарво ухлаб ётаверди.
Ўғрилар секин у ётган жойга келдилар-да, «Пул қайси оёғида экан? Ўнгидами, чапидами?» деб, иккиланиб, таваккалига бир оёғини ўткир болта билан чопиб, опқочиб кетдилар. Бирдан вагоннинг ичи тўс-тўполон бўлиб кетди. Йўловчилар савдогарнинг ҳолига ачинардилар. У бўлса ҳадеб «худога шукур, худога шукур» дерди.
— Ие, нимага шукур қиляпсиз? Ахир бир оёғингиз...
— Э қизиқ экансизлар-ку! Пуллик оёғим омон қолибди-да! Шунга шукур қиляпман...

Интернет шу шаклда оммалашиб борса, бир неча йилдан кейин қабр тошларида: "1930 йил: online - 2025 йил: offline", - деган ёзувлар бўлиши мумкин.

— Қўшни кеча асаларингиз мени чақиб олди.
— Қани қайси бири кўрсатинг, ўзим тазирини бериб қўяман.

Икки дўст Америкада сайр қилиб юришса, битта бино ёнаётганмиш. Тепада қавватларда ёш-ёш болалар хелп-хелп деб бақираётганмиш.
Дўстлардан бири мен тепага чиқиб "чувакчаларни" ташийман, сен илиб тур, деб тепага чиқиб кетибди.
— Ташаб, ташаб қараса негр болалар қолибди биттасини ташаса, пастдагиси:
— Эй, куйганларини ташама дермиш.

Бир куни Афанди ош қилмоқчи бўлибди, қараса музлатгичда гўшт қолмаган экан. Жаҳли чиққан Афанди шартта қўлига пичоқни олиб, шимини ечибди-да... Бошқа шимини, кийиб қассобхонага кетибди.

Афандидан сўрадилар:
— Осмонда қанча юлдуз борлигини балки сиз биларсиз?
— Очиғини айтсам, мен ҳам шуни билишни истайман. Анчадан бери санамоқчи бўлиб юрибману, лекин имкони бўлмаяпти.
— Нега имкони бўлмайди?
— Юлдузларни ердан туриб санаб бўлмайди, осмонга чиқиш керак. Лекин бунга кундузи вақтим йўқ. Кечаси бўлса, осмонга чиқиб қоронғида адашиб кетишдан қўрқаман.

Афанди шустрий қизга уйланибди, орадан уч ой ўтгандан кейин хотини ўғил туғибди, Афанди бошини қашлаб хотинидан сўрабди
— Хотин аёллар одатда 9 ойда туғади сен эса уч ойда туғдинга деса, хотини дермиш:
— Вой адаси Манга уйланганизга қанча бўлди?
Афанди:
— уч ой.
Сизга эрга текканимгачи?
Афанди
— уч ой.
Тўйимиз бўлганигачи?
Афанди
— уч ой.
Учовини қўшса қанча бўлади?
Афанди
— 9 ой!!! Шуни хисобламабман хотин дермиш.

Бир куни Афанди гўшт олиб келди. Хотини ундан сўради:
— Нима овқат қилай?
— Билмайман, бу қанақа овқатга яраса, ўшани қила бер!
Хотини гўштни қўлига олар экан суюниб:
— Қўй гўшти яхши нарса-да, ундан ҳамма нарсани пишириш мумкин,— деди.
— Ундай бўлса,— деди Афанди,— ҳамма нарсани пишира бер!

Бир одам йўлда кетаётиб бир қизчани кўриб қолибди ва сўрабди:
— Ҳой қиз, нега бу ерда турибсан, адашиб қолдингми?
Қизча:
— Нега сўраябсиз, туриб ҳам бўлмайдими
— Ўзим шундай, уйинг қаерда?
— Ўзингизникичи?
— Меники чилонзорда! Ўзингизники қаерда?
— Меники ҳам Чилонзорда!
— Унда бу ерда нима қиляпсан?
— Сизни кутиб турибман!
— Мени?
— Ҳа сизни дада!
— Ие, қизим Гулчапчап ойинг қани?!

Май ойида ҳам карантин давом этишини эшитгач, бошимда қаттиқ оғриқ сездим. Май учун кўзлаган режаларим парчаланиб кетди шекилли.