Бир йигит тўтиқуш сотиб олса, тўтиқуш жуда ёмон сўзларни айтар экан.
Йигит тўтиқушни таъзирини бериб қўймоқчи бўлиб, уни музлатгичга солиб қўйибди.
Орадан ярим соат ўтиб, тўтиқуш кечирим сўрай бошлабди.
— Майли, кечирдим. Хатоларингни тушуниб етганга ўхшайсан! – дебди йигит.
Тўтиқуш бўлса йигитни қулоғига пичирлаб:
— Эшак миянгга яна нималар келади?! – деган экан.
Бир куни афанди эшагини устига оғир юк қўйиб кетаётса, эшагига раҳми келибди.
Кейин юкни ўзини елкасига илиб, ўзи эшакни устига ўтириб кетган экан.
Кекса яҳудийнинг жони узилмоқда. У заиф овозда:
— Менинг рафиқам... шу ердами?
— Ҳа, азизим...
— Болаларим, шу ердамисизлар..?
— Ҳа, отажон!
— Набираларим-чи...
— Шу ердамиз, буважон!..
Яҳудий охирги кучини тўплаб:
— Унда ошхонадаги чироқни катта холанг учун ёқиб қўйдингларми?!
— Дўстим, қурилишда ишлаб юрганимизда тепадан бошингга ғишт тушиб кетганди эсингдами?
— Ҳа, эсимда! Сен фарзандли бўлганинг эсингдами?
— Албатта, бўлмасам-чи!?
— Ўшанда қасдимни олиб бўлгандим...
Келажак ёшлар қўлида. Ёшлар хорижда! Демак, хорижий мамлакатлар ҳам бизни ихтиёримизда экан-да?!
Бир қиз кетаётганда орқадан хуштак овози эшитилибди.
Қиз хурсанд бўлиб орқасига қараса, бир одам итини чақираётганмуш.

Беморга капельница қўйган ҳамшира қиз краватни бир четига ўтириб олиб, телефон ўйнай бошлабди.
— Яхшимисиз бемор?
— Яхшиман.
— Ўзингизни қандай ҳис қиляпсиз?
— Яхши.
— Ҳозир капельница тугаса, аҳволингиз анча яхшиланади.
— Капельница шланкасини устидан турмасангиз, аҳволим ҳеч қачон яхшиланмаса керак...

Иккита қозоқ қиз:
— Дугонажон, сени йигитинг қачон олиб қочади-ю, тўй қиласизлар?
— Билмадим, ҳозирча фақат гапни олиб қочяпти!
— Хотин, бу йил таътилимни 20 йил аввалгидек ўтказмоқчиман.
— Ахир сиз билан 19 йилдан бери бирга яшаймиз-ку.
— Ҳамма гапни тушундинг хотин!
— Мен чекишни ташладим!
— Янами?