Дода латифалар

Шаҳар ҳокими олдига бир аёл квартира сўраб ариза кўтариб кирди. Ҳоким қовоғини солиб жавоб берди:
— Квартира йўқ.
Аёл ранжиб ўзига ўзи деди. Бирга ухлашга келганда бирга ухлайсизлар, квартирага келганда йўқ...
Буни эшитган ҳоким дув қизариб, аризага имзо қўйиб. Секин сўради:
— Нимагадир эслолмаяпман қачон бирга ухлаганмиз?
Аёл жавоб берди.
— Мажлисда сиз биринчи қаторда, мен саккизинчи қаторда.

Учта йигит паркда борарди. Олдинда эса бир чиройли қиз мини юбкада кетаётган эди. Орқадаги йигитлардан бири:
— Агар шу қиз бир кеча мен билан бўлса, 50 000 берардим, - деса
Иккинчи йигит:
— Нима деяпсан? Мен 100 000 берардим, - дебди.
Шунда учинчи йигит:
— Йўқ, бунақа чиройли қизни кийинтириш, ресторанга олиб бориш керак, машина олиб бериш керак, - деса
Қиз орқасига бурилиб:
— Учинчи бўлиб гапирганларингиз қайси бирингиз?, - дермиш.

Афандининг биров бир нарса сўраса, ўша заҳоти бермай, эртасига берадиган ғалати одати бор эди. Бир кун қўшниси:
— Бир ошлик туз бериб туринг,— деди.
— Туз йўқ эди-ку,— деб қайтарди-да, эртасига ўзи олиб чиқиб берди.
— Ие, бор экан-ку, нега кеча бера қолмай, бугун ўзингиз олиб чиқдингиз?
— Берадиган нарсамнинг қадри билинсин, дедим-да.

Кичкина болакай дадасига:
— Дада, уйланиш учун қанча пул керак?
Дадаси онасига пул бераётган экан:
— Билмайман, мен ҳали ҳам тўлаяпман.

Икки киши йўлда кетаётса, бири бирдан хохолаб кулворибди.
Шериги:
— Нега кулдинг, - деб сўраса
— Ўзимга ўзим латифа айтаётсам, ичидан эшитмаганим чиқиб қолди, - дермиш.

Бир куни Афанди дадасига:
— Дада 4 сўм беринг, - дебди.
Дадаси:
— Болам 3 сўмни нима қиласан? 2 сўм берай, деб 1 сўм бериб қўйибди.

— Айтишларича, ҳамширани охирги марта сиз билан бирга кўришган экан?
— Қаерда?... Ахир бу туҳмат! Саксон ёшли, бунинг устига, склероз касалидан азият чекаётган кекса профессорни ҳақорат қилиш яхшимас!...
— Меҳмонхонада деганим йўқ, ҳайвонот боғида. Яъни сиз филни операция қилган куни...
— Эсим қурсин! Айтдим-а, филнинг қорнини тикаётганимда ичкарида нимадир қолиб кетди, деб...

Дарвозадаги ёзув: "Эшик қўнғироғи ишламаяпти. Итнинг ғашига тегинг, вовуллаши билан чиқамиз”.

Талабалар қорни оч ётоқхонада ётиб, очликдан қандай қутилишни ўйлашаябди. Биринчи талаба иккинчисига:
— Шу ётоқхонамизда қўй боқсак қандай бўлар экан-а? Ўзимизни гўшт ёғимиз текин бўлармиди?
— Ўйлаб гапир ўртоқ, сассиқ ҳид масаласини ўйламадингми?
— Ҳавотир олма ўртоқ бу ҳидга қўй кўникиб кетади.

Армияда командир аскарларга:
— Ҳўш, ҳозирча мана бу ер, мана бу ер ва мана бу ердан чуқур ковлашни бошлайверасилар, мен эса бориб аниқ қаерни ковлаш кераклигини билиб келаман.