Дода латифалар

Бир одам қўлида бир халта кир ювиш кукунига қараб, сўкиниб кетаётса, қўшниси ҳайрон бўлиб:
— Ҳа, қўшни нима бўлди? - дебди.
Сўкиниб кетаётган одам:
— Эй, кўрмайсизми қўшни, мана бу порошокка "100 гр бесплатно" деб ёзиб қўйишибди. Сотиб олиб уйда очиб қарасам, ичида фақат порошок холос! Дўконга қайтараман!

Хотин эрига дебди:
— Азизим, мен ўғлимизга исм танлаб қўйдим!
— Нима исм экан?
— Лексус деб атаймиз!
— Эсинг жойидами тентак?
— Энди оиламизда Лексус ва Тентак бўлади!

Икки дугона суҳбатлашмоқда:
— Менга эрга тегишни таклиф қилишди...
— Зўр-ку! Қайси йигит?
— Йигитмас! Қўшниларим...

Оддий балиқ тилла балиққа турмушга чиқибди.
— Энди бизни балиқчаларимиз тилла бўлишадими? – сўрабди оддий балиқ эркак балиқдан.
— Йўқ, - дебди тилла балиқ.
— Нега ахир? Сиз тилла балиқсиз-ку?! – деса, эркак балиқ:
— Чунки мени онам тилла балиқ бўлган эди, отам эмас, - деган экан.

Афанди умрида кўл кўрмаган экан. Ўртоқлари бир куни уни кўлга олиб боришди. Афанди сув тагидаги кўкатларни кўриб:
— Агар сув босмаганда, хўп мол боқадиган яйлов экан-да,— дермиш.

Ота ўғлига айтибди:
— Муваффақиятни калити, ҳамма эплай олмайдиган ишни зўр бажаришдир!
Ўғли эса:
— Ҳаммадан кўра ишсиз ўтиришни зўр эплайман. Бўладими? - дермиш.

Иккита йигит барга кириб, ичиб ўтиришса,рўпарасида кўзгу бор экан. Бири иккинчисига қара:
— Анавиларни қара, йигирма йилдан кейин биз ҳам ҳудди шуларга ўхшаб қоламиз, - деса, иккинчиси:
— Аҳмоқ, бу кўзгу-ку...! - дермиш.

Одамни ёши ўтган сайин хотираси ёмонлашар экан. Кимни пуллари қаерда сақланишини билса ҳам, унутиб қўяди.
Кейин пулдан қийналиб юради...

Хитойликларда хиёнат деган тушунча умуман йўқ экан.
Агар мабодо адашиб, хиёнат қилиб қўйишса:
— Кечирасизлар, билмай қолдим, - деб бош эгиб тураверишаркан.

Бошлиқ хонасига кирган ишчига раҳбар дебди:
— Сизни аризангизни кўриб чиқдим. Маошингизни ошириб бера олмайман!
Ходим асабийлашиб:
— Оширмасангиз-оширманг! Фақат ўз вақтида ойлик беришни ўрганинг!