Doda latifalar

Boshliq xodimni chaqirib so‘rabdi:
— Siz tushlarni o‘ngidan kelishiga ishonasizmi?
— Ha, ishonaman, - debdi xodim.
— Unda siz ishdan bo‘shadingiz, - debdi boshliq.

— Nega ayollarni armiyaga chaqirishmaydi? ⠀
— Ular “erkin” degan buyruqni noto‘g‘ri bajarishadi.

Afandi eshigi oldidagi supachada talqon yeb o‘tirardi. Endi talqonni og‘izga solaman deganda shamol esib, talqonni uchirib yuboribdi. Og‘izga hech narsa tushmabdi. Shu holat 2-3 marta takrorlanibdi. Qo‘shnisi devordan mo‘ralab:
— Hoy qo‘shni nima yeyapsiz? – desa, afandi:
— Shamol to‘xtamasa, hech narsa! – dermish.

Bir kuni Afandi choyxonaga eshagi bilan borib, eshagini tashqariga bog‘lab qo‘yibdi.
Biroz vaqt o‘tgach, chiqib qarasa eshagi yo‘qmish...
— O‘g‘ri, o‘g‘ri! Eshagimni o‘g‘irlab ketishdi! – deb baqira boshlabdi.
Odamlar yig‘ilibdi. Afandi yana debdi:
— Eshagim yo‘q! Shu yerga bog‘lab ketgan edim. Agar bordi-yu eshagim topilmas ekan, otam qilgan ishni qilaman hozir! – debdi.
Odamlar hayron qolib “Otangiz nima qilganlar?” deb so‘rayverishibdi.
Shunda afandi:
— Otamni ham eshagi yo‘qolib qolganda, uyga piyoda ketganlar, - degan ekan.

Bir erkak stomatolog xonasiga kiribdi.
Vrach:
— Kiring. Nima shikoyat? – deb bemorga qarasa bemor qo‘rqqanidan qaltirayotganmush.
Narkozi qolmagan vrach bemorga bir piyola aroqni ichirib yuboribdi-da debdi:
— Ana endi hech narsadan qo‘rqmaysiz. Gapiring, - desa, bemor:
— Qani endi birortang tishimga tegib ko‘r-chi! – dermish.

Baland binoning 8 qavatidan yiqilib tushgan odam yerda yotsa, yoniga bir kishi kelib:
— Tinchlikmi, nima bo‘ldi? – desa, haligi yiqilgan odam:
— Bilmadim. O‘zim hozirgina keldim, - debdi.

— Topishmoq aytsam topasanmi?
— Ayt-chi...
— Bir xonada to‘rttasi, ishlar faqat bittasi.
— Bilmadim...!?
— Ishxonada 3 ta xodim va 1 ta konditsioner.

Bitta ko‘r bilan bitta g‘ilay bo‘lgan ekan. Kunlarni birida ular urishib qolibdi. Ko‘r qo‘lini musht qilib:
— Qayerdasan? Chiq bu yoqqa! – desa, g‘ilay:
— Ha?! Bir o‘zimga ikkoving urishasanmi?! – debdi.

O‘rmonda ochlik boshlanib, arslon yegulik topa olmay qolibdi.
Shunda arslon hamma hayvonlarni bir joyga yig‘ib shunday debdi:
— Eng qo‘rqoq, eng kichkina hayvondan yeyishni boshlayman! O‘zing bilib o‘rtaga chiqaver!
Bir payt quyon o‘rtaga sakrab chiqib:
— Nega arslon akamni kutishga majbur qilasanlar?! O‘zlaring bilib, tezroq chiqmaysanlarmi?! – dermish.