Дода латифалар

Талаба бурга устида тажриба ўтказмоқчи бўлиб, уни стол устига ётқизиб қўйиб, буюрибди:
"Сакра!"
Бурга сакрабди. Талаба уни тағин тутиб, бир оёғини узиб олиб, сўнг столда қўйди-да, - "Сакра", - дебди:
Бурга бу сафар ҳам сакрабди. Талаба уни яна тутиб олиб, қолган оёғини ҳам узиб ташлаб:
"Сакра!" дебди.
Бурга қимирламай тураверибди. Шунда талаба дафтарига ёза бошлади: “Тажрибалар шуни кўрсатдики, бурганинг қулоқлари панжасида бўлар экан. Агар оёқларидан жудо этсангиз, у карга айланади қолади...

Бир куни афанди балиқ овига борибди, лекин хўрак олиш эсдан чиқибди.
Қоғозга “чувалчанг” деб ёзиб, қармоқни сувга ташлабди. Бироздан кейин қармоқни кўтарса, қоғозни орқа томонига “балиқ” деб ёзиб қўйилганмиш.

Эр хотинига дебди:
— Онаси, бугун уйимизга яқин дўстимни меҳмонга чақирдим.
Хотини:
— Нима? Меҳмон? Бола касал, мени ишларим бошимдан ошиб ётибди. Уйни аҳволига қараб бўлмайди. Музлатгич бўм-бўш! Бу кишим меҳмон чақирганмушлар...!
Эри:
— Шунинг учун ҳам чақиряпман-да! Дўстим бўйдоқ. Охирги пайт уйланиш ҳақида кўп уйлаяпти. Бизникига келиб уйлангандан кейинги ҳаётини бир кўриб кетсин дегандим...

Ўзбекона топишмоқ:
Қайси одам уйидан нима олиб кетаётганини аниқ биладию, нима олиб келаётганини аниқ билмайди?
Жавоб: Бирор бир йиғинга тоғора кўтариб кетаётган ўзбек аёли. Кетаётганида ичида нима борлигини аниқ билади, қайтаётганда тоғораси ичида нима борлигини аниқ айтолмайди.

Ўғли отасидан сўрабди:
— Ада, менга беш минг беринг.
Адаси бўлса:
— Нима, тўрт минг? Уч мингни нима қиласан? Сенга икки минг ҳам етади! Мана минг сўм, - деб беш юз сўм берган экан!

Она:
— Болам, ҳовлидаги челакда сут бор эди. Шуни олиб киргин.
Бола:
— Ойижон, челакдаги сутга сичқон тушиб қолибди...
Она:
— Вой, кейин нима қилдинг?
Бола:
— Сичқонни тутиб олсин деб, сутни ичига мушугимизни ташладим.

Ҳаёли паришон одам қўлига кўзгу олдида, тикилиб туриб, шеригига деди:
— Қара, негадир манави башара таниш кўриняпти.
— Қани бер-чи!
Иккинчиси ҳам кўзгуга тикилиб турибди-да:
— Э аҳмоқ, ахир, бу менман-ку! – деган экан.

Бир куни бемор врач қабулига борибди. Бемор хонадан чиқиб кетаётса, врач “Сиздан 20 минг” дебди.
Бемор чўнтагидан телефонини чиқариб, камерасини ёқибди-да, — Нима дедингиз? – дебди.
Врач:
— 20 мингга дори-дармонлар оласиз дедим, - дермиш.

— Яхши қиз, ёшингиз нечида?
— 23ни уриб қўйгандим...
— Анча бўлдими урганингизга?
— 7 йилча бўлиб қолди...

Бир куни ҳайвонларни армияга олиб кетаётишса, айиқни боргиси келмасдан қуёндан маслаҳат сўрабди.
Қуён:
— Мени иккита тишим борлигига армияга олишмади. Сениям фақат иккита тишингни қолдирсак, сениям олиб кетишмайди, - деб айиқни тишларини синдирибди.
Бир пайт айиқ кўрикдан жаҳл билан чиқиб келиб:
— Қуён қани?! Оёғим қийшиқ экан-у, у бўлса тишларимни синдириб ўтирибди, - дермиш.