Doda latifalar

Xotini:
— Men ayolman! Kir yuvish mashinasi emas!
Eri:
— Yo‘g‘-ye, buni qara-ya! Men ham odamman, bankomat emasman!

Bir kuni afandi eshagini ustiga og‘ir yuk qo‘yib ketayotsa, eshagiga rahmi kelibdi.
Keyin yukni o‘zini yelkasiga ilib, o‘zi eshakni ustiga o‘tirib ketgan ekan.

Bir odam dam olib o‘tirsa, to‘satdan azroyil paydo bo‘lib:
— Joningni olaman, - debdi.
— Ro‘yxatingni ko‘rsat-chi, - debdi boyagi odam.
Ro‘yxatni qarasa, rostan ham boshida turgan ekan. Haligi odam sekin yalinishga tushibdi:
— Iltimos menga bir kun muhlat ber. Yaqinlarim bilan xayrlashib olay, - desa, azroyilni rahmi kelib, ruxsat beribdi.
Haligi odam siqilib o‘tirsa, yoniga xotini kelib:
— Shunga ham siqilasizmi? Axir buni yo‘li oson-ku! Azroyil kelsa, oldin yaxshilab mehmon qiling. Choyiga uyqu dori qo‘shib qo‘ying. U uyquga ketgach, yonidagi ro‘yxatni olib, boshidan ismingizni o‘chirib, oxiriga yozib qo‘ying, - debdi.
Eri ertasi kuni huddi xotini aytganidek qilibti. Azroyil uyg‘ongach, haligi odamga qarab:
— Rahmat senga ey odamzot! Mazza qilib dam oldim. Bu yaxshiligingni javobsiz qoldirmayman. Mayli men jon olishni ro‘yxatni oxiridan boshlay qolaman, - dermish.

Yigit:
— Seni sevaman.
Qiz:
— Xa-xa-xa.
Yigit:
— Seni sog‘indim.
Qiz:
— Xa-xa-xa.
Yigit:
— Qachon ko‘rishamiz?
Qiz:
— Xa-xa-xa.
Yigit:
— Ko‘rishganimizda sanga tilla oberaman.
Qiz:
— Qachon?
Yigit:
— Xa-xa-xa.

Bir kuni Azizbek maktabga kelmadi. Ertaciga uctozi Azizbekdan:
— Nega kecha maktabga kelmading, - deb co‘radi.
— Bir ayolni puli tushib qolibdi.
Uctozi:
— Ha, qidirishib yubordingmi?
— Yo‘q, u ayol ketgunicha pulni oyog‘im bilan bocib turdim.

Bo‘ri yo‘lda ketayotsa, yelkasini burga chaqibdi.
Bo‘ri yelkasidan burgani olib:
— Agar yana meni chaqsang piyoda ketasan, - degan ekan.

Ertalabdan bog‘chaga ketayotgan bolakay hasrati:
"Oyijon, hamma institutlar, maktablar karantin deb yopildi, nega bog‘chalar ochiq?"

Ikkita erkak kishi narigi dunyoda uchrashib qolibdi.
— Sen nimadan o‘lgansan? - debdi biri.
— Men muzlab qolganman, - debdi.
— Sen-chi? - debdi.
— Xursandchilikdan yuragim yorilib ketgan, - debdi.
— Qanaqa qilib? - debdi.
— Bir kuni komandirovkaga ketdim dedim-da, kechqurun to‘satdan uyga qaytib keldim. Xotinimni tekshiraman deb yugurib uyga kirdim. Hammomga qaradim. Shkaf ichini tekshirdim. Hech kim yo‘qligini ko‘rib xursandchilikdan yuragim yorilib o‘lib ketdim, - debdi.
Shunda sherigi:
— O‘shanda muzlatkichni ochib ko‘rganingda, hozir ikkalamizam tirik yurardik, - degan ekan.

O‘qituvchi fasllar haqida gapirib, so‘rabdi:
— Olma uzishga qaysi vaqt qulay?
Sobirov javob beribdi:
— Bog‘bonning iti bog‘langan vaqt qulay.