Doda latifalar

Kobra ilon o‘zini bolasiga debdi:
— Bizni zaharimiz judayam kuchli. U istagan mavjudodni o‘ldiradi.
Bolasi debdi:
— Oyi, unda men o‘ldim! Hozirgina tilimni tishlab oldim.

Ovchilar bir-biriga o‘ljasini maqtana boshlashibdi:
— Katta ayiq ovladim, - debdi yosh ovchi.
— Qanday ovlading? - so‘rabdi ovchilar undan.
— Birinchi o‘qni otdim, tegmadi. Ikkinchi o‘qni otdim, yana tegmadi. Uchinchi o‘qni ham otdim. U ham tegmadi, - debdi.
— Unda qanday qilib ayiqni o‘ldirding? - deyishsa, yosh ovchi:
— Ayiq kulaverib o‘zi o‘lib qoldi, - dermish.

Karantindan oldin labimni boteks qildirgan edim.
Bu maskani dastidan labimni ham berkitib yuribman!

— Isming nima seni?
— Toshtemir.
— Isming buncha qiyin?! Eslab qololmayapman.
— Qurilish qilsangiz eslab qolasiz.

Uyda o‘tirgan paytim uyda "Kel, shu o‘tirishimda esda qolarli bir ish qilay!" dedim-da, uyda o‘tirish bo‘yicha rekord o‘rnatdim.

Tasavvur qilyapsizmi? Agar hozir umumxalq hashari e’lon qilinsa, nechi minglab odamlar ko‘chaga otilib chiqishadi?!

Karantin davrida insonlar kitob o‘qish, sport bilan shug‘ullanish va o‘z ustida ishlashi uchun vaqtlari yo‘qligi bor-yo‘g‘i ularning bir bahonasi ekanini isbotlab berdi.

Qizaloq:
— Adajon, muzqaymoq olib bering.
Ota:
— Yo‘q qizim! Muzqaymoqqa pulimiz yetmaydi.
Qizaloq:
— Nimaga yetadi unda?
Ota:
— Faqat go‘shtga yetadi!