Bir mayor samolyotdagi soldatlarga debdi:
— Bitta dushmanni "tinchitib", shaxsiy biror buyumini olib kelsangiz, har biriga 1 milliondan beraman.
Samolyot to‘xtabdi. Bir soatga bormasdan, soldatlar bir xalta buyumlar ko‘tarib kelishibdi.
Shunda haligi mayor:
— Bu nima qilganingiz axir biz o‘zimizni shaharga zapravkaga qo‘nib o‘tgan edik-ku! - degan ekan.
— Dugonajon, juda omadlisan-da...
— Nega unaqa deyapsan?
— Eringni aytaman-da... Seni hecham urishmaydi, jahl qilmaydi,...
— Axir u to‘rtinchi martta uylanishi...
— Nima bo‘pti?
— Avvalgi xotinlari bilan urushib, janjallashib bo‘lgan...
Xotin eridan so‘rabdi:
— Azizim, agar men mabodo sizni tashlab ketsam, ko‘z-yosh to‘kmaysizmi?
Eri o‘ylani-i-i-ib turib:
— Ko‘z-yosh deysanmi? Har-har zamonda yig‘lab tursam kerak...
Xotini arazlab:
— Nega endi har-har zamonda? Har doim emas?
Eri:
— Ovqatga piyozni har doim ham to‘g‘rayvermasam kerak...!?
YPH xodimi mashinani to‘xtatib debdi:
— Siz soatiga 120 km tezlikda kelyapsiz. Aslida 60 km/s da yurish kerak.
Haydovchi:
— Axir biz ikki kishimiz-ku, - degan ekan.
Bir kuni uch tajribasiz ovchi ovga chiqishibdi. Katta kavak oldiga kelib to‘xtashibdi.
— Bu nimani ini, - debdi birinchisi.
— Bu quyonni ini, - debdi sherigi.
Kavakni ro‘parasida yotib olib kutishibdi. Quyon chiqishi bilan otishibdi.
Yana ketaverishibdi. Yo‘lda katta kavak chiqibdi. Bu safar juda-yam katta emish.
— Bu qaysi hayvonning ini, - so‘rabdi biri.
— Bilmadim. Ammo ro‘parasida yotib olib, kutamiz. Chiqishi bilan otamiz, - deyishibdi.
Ertasiga gazetada xabar chiqibdi: "Uch havaskor ovchini poyezd bosib ketdi".