Дода латифалар

Афанди дарёда чўмилаётган эди, тўр ташлаётган балиқчиларни кўриб қолди. Афанди шўнғиб бориб тўрга кирди. Балиқчилар тўрга жуда катта балиқ илинди деган хаёлда тўрни тортиб олишди, қарашса, Афанди илжайиб ўтирибди.
— Афанди, бизни лақиллатиб, тўрда нима қилиб юрибсиз?— дейишди балиқчилар.
— Жуда кўп йиллардан бери балиқ бўлиб, тўрга тушишни орзу қилиб юрар эдим, армонда кетмай дедим,— жавоб берди Афанди.

— Азизам, яна аразлаб онангникига кетаяпсанми? Дугонангникида бир кеча қолиб кетганим учун мандан ҳафа бўлдингми? Йигитчиликда бўлиб туради-да энди... Ўзинг тушунган аёлсанку?
— Тушунаман, тушунаман. Ман онамникига эмас, болта обкелишга кетяпман.

Бир қизалок ойисига:
— Ойи, мен кеча телефон топиб олдим.
— Қани у?
— Ташлавордим.
— Нимага?
— Уни қеч қанақа кнопкалари йўқ, буни устига орқасида ярми тишланган олма расми ёпиштириб қўйилган экан.

Йигит тарихшунос, адабиётшунос экан. Уйлансам, тарихни биладиган, адабиётга қизиқадиган қизга уйланаман, - дебди.
Учрашувга чиққанида йигит қизга:
— Беруний ким? - дебди
Қиз индамабди.
— Фаробий ким?
Қиз яна жим.
— Қодирий ким?
Яна жим.
— Алишер Навои ким?
Қиз:
— Бўлди етар, ҳеч бирини танимайман. Анави Алишер, ўзича гап чиқарган, ҳеч ҳам у билан юрмаганман, - дермиш

Буви:
— Болажоним, йўталганингда, оғзингга қўлингни тутиб тур, ҳўпми?
Набира:
— Қўрқманг, бувижон, менинг тишларим сизникига ўхшаб чиқиб кетмайди.

Овга боpувдим. 15-16та ўқдан кейин, кулавеpиб ўpдак ўлиб қолди.

Ўта ишқибоз балиқ овлайдиганларнинг мусобақаси бўлибди. Маҳаллий радионинг муҳбири ғолиблар билан суҳбатлашмоқдалар.
Биринчи бўлиб 3-ўринни эгаллаган билан:
— Марҳамат, ўзингизни таништиринг, қандай қилиб бу ютуққа эришдингиз?
— Мен туман марказий шифохонасида жарроҳман, одамларни операция қилиб олиб ташланган апендексни, қармоққа илиб балиқ овладим, балиқларнинг каттасидан белгиланган вақтда 12тасини (27 кг) тутдим 3— ўрин беришди.
Иккинчи бўлиб 2-ўриннни эгаллаган билан:
— Марҳамат ўзингизни таништиринг, қандай қилиб, бу ютуққа эришдингиз?
— Мен ҳам врач, аммо мен ангина билан оғриганларнинг гландасини олиб ташлайман. Қармоққа гландадан қўйгандим, 15та катта балиқлардан (35кг) тутдим, 2-ўринни беришди.
Учинчи бўлиб 1-ўринни эгаллаган билан:
— Менимча сиз ҳам врач бўлсангиз керак, айтиб беринг қандай қилиб бу ютуққа эришдингиз?
— Йўқ, мен врач эмасман, умуман ўқимаганман, устаман чипрон тўйларида хатна қиламан. Мен қармоққа хатна тўйида ортиқча деб олиб ташланган нарсадан қўйган эдим, 25та катта балиқлар (40 кг) илинди. Хурсандман 1-ўринни беришда, - дермиш

Тўйда ўтирган бир йигит гўзал бир қизни кўриб:
— Кечирасиз! Сизга кўзим тушдию қалбимда бир гап туғилди. Боядан бери сизга айтаман дейману юрагим орқага тортиб турибди.
Қиз:
— Беҳижолат этвуринг.
Бола:
— Ҳоов ўша олмани узатворинг.

— Нимага ҳар гал ичаётганингда кўзингни юмиб оляпсан?
— Мен хотинимга янги йилда умуман қадаҳга қарамайман деб ваъда берганман...

Афанди тегирмонда буғдой торттириш учун навбат кутиб турар эди, туриб-туриб зерикди. Бошқа қоплардан ўзининг қопига ҳовучлаб буғдой сола берди. Буни кўриб тегирмончи сўради:
— Нима қиляпсиз, Афанди?
— Мен тентакман!
— Тентак бўлсангиз, нега ўз қопингиздан олиб, бировларникига солмайсиз - деди тегирмончи.
— Унда ғирт жинни бўлар эдим,— деди Афанди.