— Нега бақиряпсан хотин?
— Анави ерда ўргимчак турибди!
— Нима бўпти, ўргимчак бўлса?!
— У жуда-ям қўрқинчли экан.
— Сен ҳам қўрқинчлисан! У бақирмаяпти-ку!
ДАН ходими бир автомобилни тўхтатиб, юкхонасини очиб қараса, ичида ўнта пичоқ турган экан. Ҳайдовчига қараб:
— Шунча совуқ қуролни нима қиласиз?, - дебди.
Ҳайдовчи:
— Мен циркда ишлайман, - деб пичоқларни олибди-да, жанглёрлик қила бошлабди.
Кўчадаги бошқа машинада ўтиб кетаётган ҳайдовчилардан бири ёнидаги хотинига қараб, қўрқув билан:
— Қара хотин, яхши-ям ичишни ташлаганим. ДАН ходимларида янги тест чиқибди, - дермиш.
Автобусда бир қари кампир сочларини ўстириб олган ўсмир йигитга қараб:
— Қизим, мана шу пулни ҳайдовчига узатиб юборгин.
— Мен қиз бола эмасман!
— Вой, мақтанишга топган нарсангни қара...
Бир психолог талабаларга маъруза қила туриб:
— Сўз билан одамни ҳар мақомга солиш мумкин. Мана, ҳозир тажриба ўтказиб кўрамиз, - дебди-да, қаёққадир телефон қилиб сўрабди:
— Қўзибойни мумкинми?
— Қўзибой бу ерда турмайди, - деган жавоб эшитилибди.
Гўшакни бир дақиқадан сўнг олиб, яна ўша рақамни терибди:
— Қўзибойни чақириб беринг.
— Қўзибой бу ерда турмайди деяпман-ку! – гўшакдан асабий овоз эшитилибди.
— Ана, эшитдингизми, астойдил жаҳли чиқяпти, - дебди психолог.
— Сўз билан одамни жинни қилиб қўйиш мумкин, - деди бир талаба. - Ишонмасангиз, телефонни бериб туринг, ҳозир кўрасиз.
Талаба тезда ўша рақамга қўнғироқ қилиб:
— Алло! Мен Қўзибойман. Мени ҳеч ким сўрамадими?
— Уйланганимга ўттиз йил бўлди. Фақат бир марттагина хотиним билан фикримиз бир жойдан чиққан.
— Қачон шундай бўлди?
— Уйимизга ўт тушганда битта эшикдан қочиб чиққанмиз.