Дода латифалар

Фирма раҳбари секретарига:
— Бир ҳафтага командировкага борамиз, уйингизга хабар беринг, - дебди.
Секретар эрига телефон килиб:
— Мен бир ҳафтага командировкага кетаяпман, - дебди.
Эр пайтдан фойдаланиб ўйнашига телефон қилиб:
— Бир ҳафта меникида турасан, хотиним йўқ, - дебди.
Ўйнаши репититор экан, ўқувчисига телефон қилиб:
— Бир ҳафта ўқитолмайман, бир оз дам олгин, - дебди.
Ўқувчи бобосига телефон қилибди:
— Бобожон мени бир ҳафта дарсим йўқ экан, мени шаҳар айлантиринг.
Ўқувчининг бобоси ҳалиги фирма раҳбари экан, йўқ дея олмабдида секретарига:
— Командировка қолдирилди, - дебди.
Секретар эрига телефон қилиб:
— Командировка қолдирилди, - дебди.
Эр ўқитувчи ўйнашига телефон қилиб:
— Энди иложи йўқ, хотиним командировкага бормайдиган бўлди.
Ўқитувчи ўқувчига телефон қилиб:
— Дарс ўтадиган бўлдик, - дебди.
Ўқувчи, бобоси фирма раҳбарига телефон қилиб:
— Бобо шаҳар айланиш қолдирилди, бошқа сафарга.
Фирма раҳбари секретарга:
— Тайёрланинг командировкага борамиз...

— Нимага Хитойда коррупцияга қарши кураш бизникига қараганда яхши натижа бериб келмоқда?
— Чунки Хитойда бунинг учун бюджетдан пул эмас ўқ-дори ажратишади.

Мактабга шошилаётган ўғлини онаси кийинтираётса, ёнидан ўтиб кетаётган адаси кинояли кулиб дебди:
— Кап-катта бола ҳалигача ўзинг кийина олмайсанми!?
Ўғли ҳам отасига қараб:
— Ўзингиз ҳам ёш болага ўхшаб ҳалигача ойимни олдида ухлайсиз-ку! – деган экан.

— Сигиринг қандай қилиб кунига 30 литр сут беради?
— Бу жуда осон. Мен эрталаб молхонага кираман-да, “Бугун сут ичамизми ёки гўшт еймизми?” - дейман.

Йигит қиздан сўради:
— Ҳозир қўлингни ушласам, нима қиласан?
— Бобомни чақираман.
— Кутилмаганда юзингдан бўса олсам-чи?
— Бобомни чақираман.
— Нега энди «Бобомни чақираман», «Бобомни чақираман» деяверасан?
— Чунки бобомнинг иккала қулоғиям кар.

Бир йигит уйланмоқчи бўлиб, онасига учта қизни кўрсатибди-да, — Онажон, топинг қайси бири келинингиз?, - деса, онаси:
— Ўртадагиси, - дебди.
Йигит ҳайрон бўлиб:
— Қаердан билдингиз?, - деса, онаси:
— Шунисига қарасам, асабим бузиляпти, - дермиш.

Метрода қари онахонни рўпарасида сақич чайнаб ўтирган йигитга онахон дебди:
"Бекорга менга шунча гапни гапиряпсан. Қулоғим оғир болам, эшитмайман!"

Имтиҳонга кирган талаба саволларга жавоб топа олмай шифтга қараб ўтирса, ўқитувчи кўриб:
— Мадияров! Нега имтиҳонга тайёр эмассан?! Майли сенга бир саволим бор. Топсанг, имтиҳондан ўтдинг ҳисоб! – дебди.
Талаба хурсанд бўлиб:
— Майли устоз! Нима савол экан? Тезроқ айтақолинг! – дебди.
Ўқитувчи:
— Шу хонада нечта лампочка бор? Фақат қарамасдан жавоб бер! – деса, талаба:
— Олтита, - дебди.
— Топа олмадинг. Еттита бор, - деб чўнтагидан 1 та лампочка чиқарибди ўқитувчиси.
Эртаси куни қайта топширишга кирган талаба яна ёзмай ўтираверибди.
Ўқитувчи ёнига келиб дебди:
— Яна шу аҳволми Мадияров?! Майли, яна ўша гап. Бу хонада нечта лампочка бор? Топсанг, баҳоинг - беш!
— Албатта еттита, устоз! – дебди талаба.
— Бекорларни айтибсан! Бугун мени чўнтагим бўм-бўш, - деса, Мадияров:
— Лекин мени чўнтагимда лампочка бор! – деб чўнтагидан лампочкани чиқарган экан.

Руҳшунос мижозидан сўрабди:
— Мен итман деган фикр сизда қачон пайдо бўлган?
Мижоз ўйланиб туриб:
— Ёш кучукчалигимда, - дермиш.

Учта иноқ дўстлар дам олишга Туркияга боришибди. Меҳмонхонани 45-этажига жойлашиб олишибди. Тушликни биринчи қаватда еб бўлгач, хоналарига чиқмоқчи бўлиб қарашса, лифт ишламаётган экан. Зинада чиқишдан бошқа иложлари қолмагач, чалғиш учун ҳар бири навбатма-навбат латифа айтиб чиқишга келишибди.
Биринчиси ўн бешинчи қаватгача латифа айтиб, ўртоқларини кулдириб чиқибди. Кейин иккинчиси ўттизинчи қаватгача кулдирибди. Навбат учинчисига келган экан, у дўстларига қараб:
— Ҳозир бир нарса айтаман, кулавериб, ичагингиз узилади, - дебди. Дўстлари қизиқиб, — Нима экан? Айт-чи, - дейишса:
— Хонамизни калити биринчи қаватда қолиб кетибди, - дебди.