Дода латифалар

Қизил шапкача ўрмонда кетаётса, олдидан бўри чиқиб:
— Салом яшил шапкача, - дебди.
Қизил шапкача эса:
— Салом, кул ранг, дальтоник бўри!, - дермиш.

Бир куни ота-бола уйга Imzo деразаларини ўрнатаётса, адаси ўғлига:
— Ўғлим, эҳтиёт бўл! Бу деразалар жуда қиммат туради, - деса, ўғли адасини эшитмай қолибди-да, деразани синдириб:
— Нима дейсиз, эшитмадим...?, - дермиш.

Пластик жарроҳлик марказида врач:
— Хоним, агар операция натижаси сизга ёқмаса, биз ҳаммасини қайтаришга тайёрмиз, - дебди.
Аёл:
— Пулларимни-ми?
— Йўқ, ажинларни!

Уч ўртоқ машинада кетаётса, ГАИ ходими тўхтатиб, рульда ўтирганга қараб:
— Ҳа, ичдингизми?, - деб сўрабди.
— Йўқ, - дебди машинадагилар баравар.
— Унда нега уччалангиз ҳам олди ўриндиқдасизлар?!

Бир кишининг уйида сув жўмраги ишдан чиқиб, чилангар чақиртирибди. У одамнинг ёш ва гўзал қизи бор экан.
Ишлаб ўтирган чилангарнинг ёнига қиз келиб:
— Агар отам шароб берса, ичманг! Пул берса ҳам ола кўрманг! Фақат чекишга бир дона сигарет сўранг, - дебди жилмайиб, нозланиб.
Лақма уста ишларини тугатгач, қиз айтганидек, битта дона сигаретни чекибди-да, кетибди.
Хурсанд бўлган отаси эса қизига қараб:
— Баракалла доно қизим! Кейинги ҳафта бўёқчиларни чақираман, - дебди.

Учта ёш қиз вокзалда юриб кетаётган поезд ортидан "ҳай-ҳай"лаб югуриб боришаётган экан. Бир пайт иккитаси поездга етиб, чиқиб олибди. Поезд жўнаб кетибди. Учинчи қиз эса қўлидаги юклари билан уларнинг ортидан хандон отиб кула бошлабди. Вокзал навбатчиси:
— Нега куляпсиз?, - деса, қиз:
— Анави поездга чиқиб кетган дугоналарим аслида мени кузатгани чиқишган эди, - дебди.

Бўлинма шахсий таркиби машғулот ўтмоқда.
— Оддий аскар Алиев!
— Мен!
— Фараз қилинг, постда турибсиз. Кимдир пост томон эмаклаб келмоқда. Қандай иш тутасиз?
— Ичиб, оёғида тура олмай қолган батальон командирини уйига элтиб қўяман.

Аҳмад, Шуҳрат ва Шавкат деган безори йигитлар ярим тунгача ичиб ўтириб, маст ҳолатда ухлаб қолишибди. Уччаласи ҳам бир хил туш кўришибди. Тушида фаришта қабулига навбатда туришган экан. Биринчи бўлиб Аҳмадга кирибди:
— Мана бу қалин китобга сени гуноҳларинг ёзилган. Шу китоб билан бошингга ураман. Йиқилсанг, дўззахга тушасан, - дебди фаришта Аҳмадга.
Ичкаридан “гурс” этган товуш эшитилибди. Бироздан кейин Аҳмад эмаклаб, зўрға чиқиб келибди.
Иккинчи бўлиб Шуҳрат кирибди. Ичкаридан яна “гурс” этган овоз келиб, Шуҳрат ҳам эмаклаб чиқиб келибди.
Охирги бўлиб Шавкат кириб кетибди. Анчагача ҳеч қандай овоз эшитилмабди. Бир вақт ичкаридан Шавкат кулиб чиқибди.
— Нима, сени урмадими? – дейишса,
— Йўқ, китобни оғирлигидан кўтара олмади, - дермиш.

Қизалоғини боғчага кийинтираётган отаси:
— Қизим, бўйинг етиб, турмушга чиқай деб турибсан-у, ҳалиям шимингни кийишни билмайсан!, - деса,
Қизи ҳафа бўлиб:
— Ҳамма қизлар тўйда келин кўйлак кийса, мен шим кияманми?, - дебди.

Психолог мижозга:
— Энг ёмон кўрган одамингизга хат ёзиб, уни ёқиб юборинг.
Мижоз:
— Хўп бўлади. Хатни-чи, хатни нима қилай?