Дода латифалар

Икки ака-ука йўлда кетаётиб, олма дарахтига кўзи тушибди. Қараса дарахтда бир дона олма қолган экан. Ака олмани укасидан олдин оламан деб шошиб дарахтга чиқиб бораётса, олма пастга тушиб кетибди. Укаси олмани олиб еб қўйибди.
— Акаси дарахтдан тушиб, укасига
— Кўрдингми, мен билан юрсанг олма ейсан, - дермиш.

— Синглингни ўз қўлингда ишлайдиган кассир йигитга турмушга берганинг росми?
— Ҳа, рост. Синглим мени кассиримга турмушга чиқди.
— Нега ахир?! Сен кассир йигитни "қўли эгри" деб ёқтирмас эдинг-ку?
— Тинчлан! Энди у ишхонадан ўғрилаган ҳамма пуллар синглимни қўлига келиб тушади.

— Дада, мени Камол урди...
— Сен ҳам ур!
— Мен аввал уриб бўлгандим-да.

Шифохонанинг травмотогия бўлимига тегишли касаллик тарихидаги ёзувдан:
— Бемор ими-жимида бегона аёлларга қатнаган маҳал хотини ҳам худди шундай ими-жимида каратэга қатнаганини билмаган экан…

— Лапашанг билан овсарни фарқи нима?
— Лапашанг "бир ишни қандай бажарсам экан?" деб ўйлавериб ўйига етолмайди.
Овсар эса ўзи қилиб қўйган ишни "бу ишни ким қилди экан?" деб ўйига етолмайди.

Хотин эридан сўрабди:
— Ойлик олдингизми адаси?
Эри кесатишли оҳангда:
— Бугунмас! Чарчадим! - дермиш.

Қабрда икки арвоҳ гаплашиб қолибди. Биринчиси иккинчисига дебди:
— Юр, шаҳар айланамиз.
— Хўп, юр, -дебди-да, қўлига таёқ олибди.
Биринчиси:
— Бу таёқни нима қиласан, - деса.
— Йўлда арвоҳ чиқиб қолади. Мен арвоҳдан қўрқаман. Таёқ билан ураманда!

Бир куни бир қиз йигитига:
— Мени оқ отда олиб кетасизми қора отдами? - деса,
Йигит:
— Менга фарқи йўқ! Хотинимни кўндирсанг, қўлимда ҳам кўтариб олиб кетаман, - дермиш.

Бир йигитни юзлари тилинган, бир аҳвол бўлиб келаётса, олдидан таниши чиқиб қолибди:
— Вой... Бу нима аҳвол!? Юзингга нима қилди?
— Яхши кўрган қизимни деб урушиб кетдим.
— Ким билан? Қизнинг бошқа севган йигити бор эканми?
— Йўғ-е. Хотиним билан...!

Бир одам шеригига дебди:
— Анави дарахтни кўраяпсанми?
— Ҳа.
— Ундаги қушничи?
— Ҳа.
— Қушнинг оёғидаги чумолиничи?
— Йўқ кўрмаяпман.
— Мен шуларнинг ҳеч қайсини кўрмаяпман, - дермиш.