Дода латифалар

Подшо бир маросимда атоқли одамларга тўн кийгизди ва Афандини масхара қилиш учун унга эшакнинг тўқимини берди. Аъёнлар қатори Афанди ҳам подшони дуо қилиб, миннатдорчилик билдирди, сўнг бундай деди:
— Сизларга шоҳим одамлар киядиган тўн бердилар, менга эса, шоҳона лутф-карамлар қилиб, ўз кийимларини ечиб бердилар.

Афандининг бир ошнаси оғзи латта билан боғланган бир хумчани омонат топшириб:
— «Бунинг ичида войвоякнинг боласи бор, оғзини оча кўрманг, учиб кетиб қолади» деб, тайинлади.
У кетгандан кейин, Афанди «войвоякнинг боласи қанақа бўлар экан» деб, хумчани очди, қараса: ичи тўла асал.
Афанди бир татиб кўриши биланоқ хумчанинг ёнидан кетмай қўйди, уч кун қорни оғриди.
Беш-олти кундан кейин эгаси келиб хумчани сўради. Афанди олиб чиқди. Эгаси хумчани кўтариб кўриб:
— Афанди, мен кетгандан кейин хумчани очиб, вой-воякнинг боласини учириб юборибсиз, шекилли,— деди.
— Тўғри,— деди, Афанди,— учиб чиқиб уясини тополмай, қорнимга кирган экан, уч кундан бери менинг оғзим билан войвойлайди.

Бир куни қўшниси Афандидан сўради:
— Сизда қирқ йиллик сирка бор деб эшитаман, ростми?
— Ҳа, рост,— деди Афанди.
— Сиркани қирқ йил қандоқ асрадингиз? Пича берингчи?
— Ҳар кимга пича-пича бераверсам, қирқ йил ичида сирка қолармиди,— жавоб берди Афанди.

Сибирь ҳаво жудаям совуқ. Икки эркак турган экан, бири жуда баҳайбат ит билан, иккинчисидан сўрабди:
— Исиниб олишни хоҳлайсанми?
— Хоҳлайман
— Фас!!

Хотин:
— Одам ҳам шунчалик бўкиб ичиши мумкинми? Ҳечам тушунолмайман!
Эр:
— Тушунмаган ишингга аралашмагин деб нечи мартта айтаман сенга?!

Агар қиз бола сенга турмушга чиқишга осонлик билан рози бўлган бўлса, демак у осонликча ажрашадиган қиз эмас.

Хорижга хизмат сафарига кетган набирасига қари онахон қўнғироқ қиляпти:
— Алло, Шуҳрат қаердасан?!
Набираси шивирлаб:
— Симпозиумдаман бувижон. Ҳозир гаплаша олмайман.
Онахон:
— Мен ҳеч нарсани билмайман! Тузланган бодрингдан 1 банка олиб кетибсан. Бугуноқ банкамни қайтариб олиб келасан!

Овчини сўроқ қилаётган терговчи сўрабди:
— Нега жабрланувчига қарата ўқ уздингиз?
— Мен уни буқа деб ўйлабман.
— Одам эканини қачон пайқадингиз?
— Оёғига ўқ текканда сўкишни бошлаганида.

Қамоқхонада ишлайдиган йигит дўстига:
— Биз томонларга боргин бир меҳмон бўлиб! Ўтириб кетасан! - деса, дўсти:
— Ниятинг бунча "совуқ"! Худо асрасин-ей! - дебди.

Эркак киши йўқ дедими - демак йўқ!
Эркак киши хўп дедими - демак хўп!
Эркак киши йўқ деб туриб, кейин хўп дейишга мажбурми - демак у уйланган.