Дода латифалар

Конфуцийни олдига бир аёл келиб сўрабди:
— Айтингчи, қўшхотинлик билан қўшэрликни фарқи нимада?
Конфуций индамай, икки чойнак чой билан иккита пиёла опкелиб аёлга айтибди:
— Битта чойнакдан иккита пиёлага чой қуйчи.
Аёл уни айтганини қилибди.
— Қалай ёқяптими?
— Ҳа, - дебди аёл.
— Энди битта пиёлага иккита чойнакдан чой қуйчи.
Аёл яна у айтгандай қилибди.
— Хўш қалай ёқяптими?
— Жудаям, - деса,
— Тур йўқол-е ахмоқ, туппа-тузук ривоятни расво қилдинг, - деган экан.

— Доктор, тушимда мен одамхўр эмишман. Ўзимга ўхшаганлар билан бир қабила бўлиб яшармишман. Бир куни ҳудди хотинимга ўхшаган аёлни еб қўйибмиз.
— Э, ҳавотирга ўрин йўқ. Тушга нималар кирмайди дейсиз?!
— Тўғри-ку-я, лекин уч кундан бери хотинимни топа олмаяпман...

Россияда кўприк қуриш учун Германия, Хитой ва Ўзбекистонлик қурувчиларни чақиришибди.
Биринчи бўлиб Германиялик қурувчилардан сўрашибди:
— Фалон километрлик кўприкни қанчадан қуриб битказасизлар?
Немислар жавоб берибди:
—Замонавий техника ва малакали ишчиларимиз билан сифатли кўприкни бир йилда қуриб берамиз, - дейишибди.
Кейин Хитойликларга шу саволни беришибди. Улар бундай кўприкни олти ойда битиришларини айтишибди.
Охири Ўзбекистонлик қурувчиларга шу саволни беришса, улар шундай жавоб беришибди:
— Энг яқин байраминглар қачон? Ўша байрамга битириб топширварамиз!

Эрталаб йўлда кетаётиб иккита кабутарга кўзим тушди. Бири тумшуғи билан иккинчи кабутарни бошини чўқиб турибди.
Униси эса индамасдан ерга қараб жим турибди. Миямга бир фикр келди. Шуниси эри бўлса керак...

Афанди бир идорага ишга кирмоқчи бўлиб борган эди, унинг бошлиғи «эрта келинг, индин келинг» деб жуда кўп сарсон қилди. Афанди бу ишдан умидини узиб ўша идора ёнидаги сартарошхонага кириб ишлай бошлади. Бир куни идора бошлиғи кириб Афандига соч олдирмоқчи бўл-ди, Афанди унинг сочининг ярмини олди-да:
— Туринг, қолганига эртага келинг! - деди.

Мени янги Хитой телефоним соатдек аниқ ишлайди.
Лекин телефондек ишламайди!

Ўқитувчи ўқувчидан сўради:
— Сувда яшайдиган 5 та жонзот номини айт!
Ўқувчи:
— Қурбақа.
Ўқитувчи:
— Жуда яхши, яна 4 та?
Ўқувчи:
— Унинг отаси, онаси, акаси ва синглиси.

— Дугонажон, кеча эрим мени хафа қилди.
— Нега? Нима бўлди?
— Гўзаллик салонига 300 минг сўрагандим.
— Бермадими?
— Менга тикилиб қараб турди-да, 500 минг берди!

Ўқитувчи болаларга ой ҳақида ҳикоя қилди:
— Ой жуда катта сайёра. У ерда миллиондан зиёд одамлар яшаши мумкин.
— Менда бир савол бор, - деди бир ўқувчи.
— Хўш, нима дейсан?
— Ой яримта бўлиб қолганда одамлар қандай сиғишади?

Афанди эрта баҳорда боққа қаламча экаётган боғбондан сўради:
— Нима экаётибсиз?
— Кўчат, - деди боғбон,- ҳадемай кўкариб мевага киради.
— Ҳаммаси қуруқ калтак-ку! - деди Афанди таажжубланиб.
— Ҳа, ер-сув қуруқ калтакни ҳам кўкартираверади.
— Бўмаса мени ҳам ерга кўмиб қўйинг, - илтимос қилди Афанди.
Боғбон кулиб Афандининг белигача тупроқ тортиб кўмиб қўйди.
Афандй пешингача изғирин шамолда турди, қорни очди, баданига зах ўтди. Боғбон пешинда овқатга ўтирганида Афанди қичқирди:
— Тақсир, мен бу ерда томир отиб, мевага кирмайдиганга ўхшайман, иложи бўлса мени овқатга яқинроқ жойга ўтқазсангиз.